به خاکی بودنت ببال - 39

از بازی آدمهایت خسته شده ام ! . . .

همان هایی که حس می کنند هنوز خاکم ! . . .

و روح تو در من دَمیده نشده ! . . .

من با این خاک بازی میکنم ،

تا آدمهایت را بازی ندهم !

 

خدا خندید ! . . .

پرسیدم خدایا ؛

چرا از آتش نیستم !؟

تا هرکه قصد بازی داشت را بسوزانم !

 

خدا امّـا ساکت بود !

گویا از من دلخور شده بود ! گفت :

 

تو را از خاک آفریدم

تا بسازی ! . . . نه بسوزانی ! . . .

 

تو را از خاک ازعنصری برتر ساختم . . .

 

از خاک ساختم

که با آب گـِل شوی و زندگی ببخشی . . .

 

از خاک که اگر آتشت بزنن ! . . .

بازهم زندگی میکنی و پخته تر میشوی . . .

 

باخاک ساختمت تا همراه باد برقصی . . .

 

تو را ازخاک ساختم

تا اگر هزار بار آتش و آب و باد تو را بازی داد ! . . .

تو برخیزی ! . . .

سر برآوری ! . . .

در قلبت دانهٔ عشق بکاری ! . . .

و رشد دهی و از میوهٔ شیرینش لذت ببری ! . . .

 

   تو از خاکی ! . . .

         پس به خاکی بودنت ببال . . .

         و من هیچ نداشتم !

         برای گفتن به خدا !

 خدایا شکر

/ 11 نظر / 96 بازدید
نمایش نظرات قبلی
نازنین

درود . بسیار زیبا . موفق باشید[گل]

فاطمه

واقعا وبلاگتون عااااااالی بود نوشته هاتون ب ادم ارامش میده

کلبه شعر

واقعا زیبا و آرام بخش بود. ممنون از شما.

عاطفه

آرامش بااین وبلاگ بهم برگشت.مممنو

نازنین

خیلی قشنگه متحول میکنه به آدم احساس زندگی میده متشکرم مرسی

نازنین

خیلی قشنگه متحول میکنه به آدم احساس زندگی میده متشکرم مرسی

رهگذر

[دست]